ရောဂါပျောက်လို့ ပြန်လာသူတွေကို ရွာတွေက အဝင်မခံဘူးတဲ့

Sharing is caring!

ကိုဗစ်လူနာဆေးရုံဆင်းကာမှလက်မခံနိင်ဘူးဆိုတဲ့ကျေးရွာတွေရှိနေတာစိတ်မကောင်းစရာပါ။စိတ်ဒဏ်ရာတွေထပ်ပေးသလိုဖြစ်နေကြပြီ။ကုသ/ကူညီပေးနေသူတွေကိုအားနာကြပါဦးဗျာ။သူတို့က ပိုးတွေ့လို့ ကုသမှုခံယူပြီးကြပြီလေ။လက်မခံနိင်ဘူးးဆိုသူတွေ ကိုယ်တိုင်ရဲ့

မိသားစုဝင်တွေဖြစ်ခဲ့ရင်ရော အဲ့ဒိလို ပြောနိင်ကြမလား ?ကိုယ့်အနီးအနားမှာ ပိုးရှိရဲ့နဲ့ မသိတဲ့သူတွေ ရှိနေနိင်တာကို သတိပြုရမှာပါ။ဆေးရုံဆင်းခွင့်ရသူတွေအနေနဲ့က ထင်သာမြင်သာရှိနေပြီးသား၊ သူတို့ဆီကနေ ထပ်မံကူးစက်မှုမဖြစ်နိင်တော့ဘူးဆိုတဲ့အခြေအနေရော

က်ပြီမို့ ကျမ္မာရေးဌါနအနေနဲ့လဲဆင်းခွင့်ပြုခဲ့ကြတာလေ။ဒီအချိန်မှာ ဖေးမ ကူညီကြရမယ့်အစား စိတ်ဒဏ်ရာတွေ ထပ်ပေးကြရင် လူသားချင်းစာနာမှုမရှိလို့လို့ပဲ မှတ်ချက်ပြုရမှာပဲ။ပိုးတွေ့တွေ့ချင်းတောင် စာနာစိတ်နဲ့ ကူညီပေး ကုသပေးနေကြတဲ့ ကျမ္မာရေးဝန်ထမ်း

တွေ ပရဟိတသမားတွေကြောက်ဖို့လဲ ထားကြပါဦး။ခက်တယ်။မကြောက်တော့လဲ လမ်းလယ်ခေါင် ထွက် က။ကြောက်တော့လဲ အရိပ်တွေ့တောင် ထ ခုန်နေကြတော့ မမျှတဘူးဖြစ်နေပြီပေါ့။“ကိုယ်ချင်းစာ နာ တတ်ကြပါစေ။“

အရှင်တေဇသိရီ

Zawgyi Version

ကိုဗစ္လူနာေဆး႐ုံဆင္းကာမွလက္မခံနိင္ဘူးဆိုတဲ့ေက်း႐ြာေတြရွိေနတာစိတ္မေကာင္းစရာပါ။စိတ္ဒဏ္ရာေတြထပ္ေပးသလိုျဖစ္ေနၾကၿပီ။ကုသ/ကူညီေပးေနသူေတြကိုအားနာၾကပါဦးဗ်ာ။သူတို႔က ပိုးေတြ႕လို႔ ကုသမႈခံယူၿပီးၾကၿပီေလ။လက္မခံနိင္ဘူးးဆိုသူေတြ ကိုယ္တိုင္ရဲ႕

မိသားစုဝင္ေတြျဖစ္ခဲ့ရင္ေရာ အဲ့ဒိလို ေျပာနိင္ၾကမလား ?ကိုယ့္အနီးအနားမွာ ပိုးရွိရဲ႕နဲ႔ မသိတဲ့သူေတြ ရွိေနနိင္တာကို သတိျပဳရမွာပါ။ေဆး႐ုံဆင္းခြင့္ရသူေတြအေနနဲ႔က ထင္သာျမင္သာရွိေနၿပီးသား၊ သူတို႔ဆီကေန ထပ္မံကူးစက္မႈမျဖစ္နိင္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့အေျခအေနေရာ

က္ၿပီမို႔ က်မၼာေရးဌါနအေနနဲ႔လဲဆင္းခြင့္ျပဳခဲ့ၾကတာေလ။ဒီအခ်ိန္မွာ ေဖးမ ကူညီၾကရမယ့္အစား စိတ္ဒဏ္ရာေတြ ထပ္ေပးၾကရင္ လူသားခ်င္းစာနာမႈမရွိလို႔လို႔ပဲ မွတ္ခ်က္ျပဳရမွာပဲ။ပိုးေတြ႕ေတြ႕ခ်င္းေတာင္ စာနာစိတ္နဲ႔ ကူညီေပး ကုသေပးေနၾကတဲ့ က်မၼာေရးဝန္ထမ္း

ေတြ ပရဟိတသမားေတြေၾကာက္ဖို႔လဲ ထားၾကပါဦး။ခက္တယ္။မေၾကာက္ေတာ့လဲ လမ္းလယ္ေခါင္ ထြက္ က။ေၾကာက္ေတာ့လဲ အရိပ္ေတြ႕ေတာင္ ထ ခုန္ေနၾကေတာ့ မမွ်တဘူးျဖစ္ေနၿပီေပါ့။“ကိုယ္ခ်င္းစာ နာ တတ္ၾကပါေစ။“

အရွင္ေတဇသိရီ

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *